Interviews A - Z
(hed) p.e.
37 Stabwoundz
7th Nemesis
A Perfect Murder
Aborted
Aeon
After Forever
Aisling
Akercocke (1)
Akercocke (2)
Amaran
Amon Amarth
Amplifier
Ancient Rites
Anima
Annihilator (1)
Annihilator (2)
Arch Enemy
Atreyu (1)
Atreyu (2)
Backfire!
Biohazard
Black Majesty
Blind Myself
Blind Sight
Blood Red Throne
Borknagar
Born From Pain (1)
Born From Pain (2)
Breamgod
Burning Skies
By Night
Carnal Lust
Cataract
Cavalera Conspiracy
Closterkeller
Coldworker
Conspiracy A.D.
Crimson Falls
Cryptopsy
Cypher
Dark Fortress (1)
Dark Fortress (2)
Dawn Of Azazel
Dawn Of Demise
Death Angel
Death Before Dishonor
Decapitated (1)
Decapitated (2)
Deicide
Delphian
Desensitised
Destiny
Destruction
Detonation (1)
Detonation (2)
Devious
Dissenter
Divine Heresy
Do Or Die
Dying Fetus
Dååth
Eminence (1)
Eminence (2)
Eminence (3)
Enslaved
Entrails Eradicated
Evemaster
Exmortem
Fear My Thoughts
First Blood
Forcefeed
Glass Casket
Godhate
Gorgoroth (1)
Gorgoroth (2)
Gory Blister
Grave
Grenouer
Hail Of Bullets
Hatesphere
Hearse
Heaven Shall Burn (1)
Heaven Shall Burn (2)
Heaven Shall Burn (3)
Heaven Shall Burn (4)
Hellyeah
Herod
Horned God
I Scream Records
Iced Earth
Ignite
Imperia
Incantation
Infinited Hate
Insidious Disease
Internal Suffering
Job For A Cowboy
Kiju
Knuckledust
Koldborn
Krisiun (1)
Krisiun (2)
Leaves' Eyes
Leng Tch'e
Liar
Life Of Agony
Lunaris
Machine Head
Madball
Marionette
Moonspell
Morifade
Mors Principium Est
My City Burning
Naglfar
Napalm Death (1)
Napalm Death (2)
Neaera
Nile
Occult
Opeth
Opposition Party
Out To Win
Perzonal War
Pig Destroyer
Pro-Pain
Psyopus
Raging Speedhorn
Raunchy
Rebel Meets Rebel
Relevant Few
Sammath
Sathanas
Scarve (1)
Scarve (2)
Seita
Septic Flesh
Sepultura
Severe Torture (1)
Severe Torture (2)
Severe Torture (3)
Shadowlord
Sick Of It All
Sinai Beach
Since The Flood
Single Bullet Theory
Sinister
Six Reasons To Kill
Sk;rl
Skarhead
Skinless (1)
Skinless (2)
Soldiers
Spirit Disease
Spiritual Beggars
Spiritual Beggars & Grand Magus
Spoiler NYC
Strapping Young Lad
Sun Caged
Superjoint Ritual
Sworn Enemy
Sybreed
Taste Of Insanity (1)
Taste Of Insanity (2)
Teamkiller
Textures (1)
Textures (2)
Textures (3)
The Amenta
The Arcane Order
The Blacklist
The End
The Legion
The Lucifer Principle
The Monolith Deathcult (1)
The Monolith Deathcult (2)
The Red Chord (1)
The Red Chord (2)
The Setup (1)
The Setup (2)
The Spyderz
The Wounded
Throneaeon
Throwdown
Thyrfing
To Kill
Transmission0
Trivium
Type O Negative (1)
Type O Negative (2)
Type O Negative (3)
Unleashed (1)
Unleashed (2)
Vader
Vomitory (1)
Vomitory (2)
Whitechapel
Withered
Wolverine
Interviews: The Wounded
Gepost door Gerco Zwiers op woensdag 7 april 2004, 03:12
Eerder dit jaar zag het derde album van The Wounded het levenslicht. Al is dat woord in dit geval misschien niet echt op zijn plaats. Het is namelijk donker in de muziek van de The Wounded. "Ieder mens heeft zijn mooie en zijn mindere momenten, dat is bij ons niet anders. In de muziek schrijf ik echter alleen de kutmomenten van me af." Geen chronische depressie dus. Wel een prachtplaat.

The Wounded weet die 'kutmomenten' erg sfeervol en meeslepend te verpakken. In songs waarin de desolate en neerslachtige sfeer soms bijna tastbaar is. Zanger Marco van der Velde blijkt allerminst suïcidaal of mensenschuw. Naast het nieuwe 'Atlantic' vertelt hij honderduit over zijn zielenroerselen en staat hij stil bij een aantal gebeurtenissen uit zijn verleden.


"Het toewerken naar een album is een lang proces. In de loop van die tijd veranderen bepaalde inzichten die je hebt over een nummer natuurlijk wel, maar als we eenmaal de studio ingaan, is het materiaal helemaal uitgewerkt. Aldaar doen we eerder ons best om het daar aanwezige opnameapparatuur aan te passen aan onze muziek, in plaats van het omgekeerde."

"Op die manier is het uiteindelijke resultaat doorgaans negentig procent, van hoe we het aanvankelijk bedoeld hadden. En die tien procent is eigenlijk altijd een verbetering. Dat zit hem namelijk in dingen als het aanpassen van een zanglijn, om zodoende mooiere samenzang te krijgen. We zijn heel tevreden over de kwaliteit en intensiteit van de nummers. Ik sta nog steeds vierkant achter onze eerdere platen, maar vooral bij 'Atlantic' komt het gevoel van het thema bij elke luisterbeurt weer bij me bovendrijven."

Her en der wordt 'Atlantic' betiteld als een gothic metalalbum, maar eerlijk gezegd vind ik de betiteling 'metal' volkomen misplaatst en - als we dan toch in hokjes moeten gaan denken - past, denk ik, een term als gothic new wave veel beter bij jullie.

"Ik denk dat je daar gelijk in hebt. Toch liggen de roots van het hardere aspect van onze muziek wel in de metal. Ik luister nog steeds redelijk veel naar metal en ik ben vooral liefhebber van de Zweedse death metalstroming, bands als Grave en Entombed."


"Niet dat je dat direct terug hoort in onze muziek, maar toch. Het verbaast veel mensen dat ik Bathory als invloed noem, maar 'Art Of Grief' is behoorlijk beïnvloed door hun platen 'Hammerheart' en 'Twilight Of The Gods'."

"Van de heersende neo gothic hype, pikken we ook een graantje mee. Als mensen besluiten onze muziek te gaan luisteren, omdat er het labeltje 'gothic metal' aanhangt, vind ik het best. We willen toch zoveel mogelijk mensen bereiken en naar onze optredens lokken. Alleen zo kun je blijven spelen als band. Van mij mag iedereen onze muziek noemen zoals hij wil, zolang de term palingrock maar niet in verband wordt gebracht met onze muziek. Dan ga ik me namelijk wel zorgen maken."

Jouw teksten verraden dat je een behoorlijke zwarte wolk in je hoofd hebt zitten. In feite een verschrikkelijke cliché vraag, maar wat inspireert jou, om de teksten te schrijven die je schrijft?

"Dan krijg je ook bijna een cliché antwoord. Alle dingen om me heen geven me die inspiratie. Om een tekst goed te kunnen schrijven, moet ik het wel zelf beleefd of me er flink in verdiept hebben. Een lukraak geschreven tekst zou ik nooit met enige overtuiging kunnen zingen. Maar inspiratie te over; er zijn genoeg dingen die ik of meemaak of om me heen zie gebeuren, waar ik niet vrolijk van wordt. Door het te uiten middels teksten, geef je het een plek. Dat heeft mij de afgelopen jaren echt gesterkt als mens."

In interviews heb je gezegd dat je je ditmaal helemaal durfde te laten gaan met je stem. Wat was het dat je daar voorheen van weerhield?

"Stress, minder ervaring, maar ook de wrijving binnen de band die voorheen voor veel problemen zorgde. Je moet niet onderschatten hoe een goede sfeer binnen de band het verschil kan betekenen, in het afleveren van een goede of een slechte plaat. Belangrijkste is echter dat ik door mijn ervaring, inmiddels veel meer zelfverzekerd ben als zanger. Ook gaan de nummers je zo naar aan het hart, dat je niet anders wilt dan ze de vocalen geven die ze verdienen."

In de Franky's Recording Kitchen passeren, als ik me niet vergis, voornamelijk death, thrash en black metalbands de revue, maar getuige het geluid van 'Atlantic' wisten ze daar ook goed raad met een band als The Wounded. Zijn jullie actief betrokken bij het opnameproces?

"Berthus (Westerhuys) is een ware vakman en weet superveel van produceren en mixen. Dat er alleen maar metalproducties worden gemaakt vertekent het beeld een beetje, want Berthus zit ook wel in andere muziek te wroeten. Wel was het ten tijde van onze vorige samenwerking, voor hem nog vooral een kwestie van experimenteren, omdat hij toen nog weinig ervaring had met een band als de onze."


"Andy (Haandrikman, bas) en ik zijn zeer nauw betrokken bij het proces. Met nuttige tips en hints van Berthus komen we een heel eind. We hebben dus zelf best veel bijgedragen aan de uiteindelijke sound, maar Berthus is een kei in zijn vak en dat hoor je terug op de plaat."

Gezien jullie muziek, waren albumtitels als 'Art Of Grief' en 'Monument' meer voor de hand liggend, dan 'Atlantic'.

"Het concept van 'Atlantic' verhaalt over hoe de arrogantie van de mens bestraft wordt, waardoor onze nederigheid en kwetsbaarheid weer zichtbaar wordt. Het titelnummer gaat over de ondergang van de wereld zoals we die nu kennen. De technologie streeft de mens in grote pas voorbij. Dit zal uiteindelijk haar ondergang betekenen. Het is tragisch dat we het hele dieren- en plantenrijk in al haar schoonheid mee sleuren, onze vurige graven in. Ik leef in de overtuiging dat we daar ooit verantwoording voor af zullen moeten leggen."

Aanvankelijk leken jullie de vreemde eend in de bijt op Coldblood Industries, maar sinds zij het sublabel Ebony Tears uit de grond hebben gestampt, weet The Wounded zich omringd door tal van atmosferische en/of gothic bands. Is er verder iets concreets veranderd voor jullie?

"Niets, enkel de naam, die achter op de cd staat. Dit is trouwens het laatste album dat we voor CBI/Ebony Tears maakten en zijn momenteel op zoek naar een nieuwe deal. Maar dat valt momenteel niet mee. Labels spelen liever op safe en tekenen hitgevoelige bands, die hun geld sowieso terug verdienen, in plaats van een band, die z'n eigen ding wil blijven doen en een eigen gezicht heeft. We hebben destijds voor CBI gekozen, omdat het bij hen in de eerste plaats om de muziek draait en daarna pas om het geld."

"Momenteel zijn er contacten met verschillende labels, waaronder ook een aantal bekende buitenlandse namen, maar afgezien van interesse is er nog niets concreet. Op zich logisch, gezien het feit dat 'Atlantic' in het buitenland nog maar net is verschenen. We zullen dus gewoon even geduld moeten hebben. Nogmaals, door de huidige misère in de muziekindustrie zal het niet meevallen, maar onze vorige albums hebben goed verkocht buiten Nederland, dus dat werkt wel in ons voordeel, denk ik."

Als ik jullie zo bezig hoor op 'Atlantic', klinken jullie niet als een stel gezellige jongens, waar je even een biertje mee gaat drinken in de kroeg. Ik neem aan dat ik dat mis heb en dat er wel degelijk gelachen wordt in jullie oefenruimte. Hoe maak je die omschakeling of is dat iets dat automatisch gaat?

"Ieder mens heeft zijn mooie en zijn mindere momenten, dat is bij ons niet anders. In de muziek schrijf ik echter de kutmomenten van me af. Ik zou ook mijn humoristische kant kunnen gebruiken, maar dan zou ik wel wat anders op het podium moeten staan."



"Ik maak me ontzettend veel zorgen over deze wereld en de maatschappij waarin we leven. Het draait tegenwoordig alleen maar om elkaar verneuken. We laten hier in Nederland veel te vaak met ons fucken en vinden dat normaal. Ook maak ik me zorgen om tienjarige kinderen, die ik dingen als 'kankermongool' hoor roepen, om maar wat te noemen.

"Ik ben van nature zwaarmoedig aangelegd, maar ik ga niet gebukt onder het leven. Daarvoor gebeuren er nog te veel mooie dingen. Het spelen voor mensen bijvoorbeeld. Als geboren Drenten lusten we er ook wel eentje, dus is er ook altijd wel een prettig sfeertje binnen de band. Een serieuze feeststemming, zeg maar. Of serieuze feestband, hahaha."

"Live gaat dat eigenlijk vanzelf. Voor mij ligt alle emotie al in de muziek en teksten die we schrijven. Als je live speelt, word je automatisch meegezogen in de sfeer van die nummers. Sommige dingen beleef ik voor mijn gevoel zelfs opnieuw, terwijl ik op het podium sta. Zodoende ontstaat die weemoedige sfeer. Ik ben een hele slechte acteur. Wat je op het podium ziet, is dus echt. We zijn een echte live-band en gaan praktisch ieder optreden helemaal voluit. Wel vinden we het belangrijk om onze nummers live zo authentiek mogelijk te reproduceren."

Jullie muziek was aanvankelijk zwaarder en harder van opzet. Niet dat jullie eerst death of black metal speelden, maar kun je de laatste tijd nog wat met het extreme werk? Of raak je daar, net als jullie muziek, persoonlijk ook verder van verwijderd?

"Ik ben wel opgegroeid met metalbands als Bolt Thrower, Morbid Angel, Queensrÿche, Grave en Kreator. Die muziek is me altijd blijven boeien en dat neem je ongetwijfeld mee in je muziek. Maar ik ben ook in the 80's opgegroeid en in die jaren is mijn muzikale leven feitelijk begonnen, met bands als The Cure, U2, Kate Bush, Pink Floyd en ga zo maar door."

"Eigenlijk is The Wounded een soort muzikale encyclopedie, iedereen binnen de band heeft zijn eigen favoriete bands en zo leer je van iedereen weer andere muziek kennen. Zo heeft Sander (Wessels, gitaar) me bekend gemaakt met een band als Nile en ik hem op mijn beurt met Queensrÿche, Confessor en Sanctuary."

"Dat je manier van spelen door al die verschillende indrukken en informatie beïnvloed raakt, is niet meer dan logisch. Wel heb ik het idee dat we nu veel meer ons eigen ding doen, dan voorheen. Als band leggen we onszelf geen barrières op. Zolang het eindresultaat nog maar ontegenzeggelijk als The Wounded klinkt, is er heel veel mogelijk."

"Maar over metal gesproken: ik ga een nieuw project beginnen en dat belooft behoorlijk bruut te worden. Min of meer een kruising tussen de eerste plaat van Fear Factory, Entombed en Slipknot-achtige nu metal. Maar ik kan daar verder nog niks over zeggen, omdat het nog zo pril is."

In het titelnummer zing je: "I break down and cry, and wish for more drugs." In hoeverre is dat autobiografisch? Zo moeilijk is het toch niet om een beetje drugs te bekomen, lijkt me.

"Hahaha, ja in Nederland is deze zin onherroepelijk niet meer van deze tijd, omdat je in elke supermarkt een dosis weed kunt kopen. De zakken hasj liggen tussen de aardappelen en de rode bieten. Nee, dit is meer fictie, al heb ik wel mijn wilde periode gehad en de nodige ervaringen met die troep. Drie personen uit de grote groep mensen, waar ik destijds mee omging, hebben zichzelf van kant gemaakt."

"Ik ben er gelukkig heel uit gekomen. Maar het ging bij die mensen dan ook wel wat verder dan een jointje. De drugs had hen volledig in zijn greep. Bovendien werd er totaal niet naar ze geluisterd. Ik zou er eigenlijk wel een boek over kunnen schrijven. Als je een avond met iemand loopt te feesten en een paar dagen later heeft diegene zelfmoord gepleegd, dan voelt dat als een keiharde klap in je gezicht.

"Het zet je aan tot nadenken, over het leven. We hebben het goed in Nederland, maar toch is de druk voor de jeugd enorm. Steeds meer jongeren kunnen niet meer mee komen en haken af. Als je gesloten bent heb je vooral een probleem en word je weggedrukt. Uit ervaring weet ik dat het er enorm inhakt als je gepest bent op school, vooral op je karakter. Daar ondervind je de rest van je leven de schadelijke gevolgen van."

Scholen mekkeren altijd zo dat de jeugd verloedert. Zeker waar, maar daar hebben ze zelf wel een flink aandeel in. Uit ervaring weet ik dat er leraren zijn die in plaats van in te grijpen, zelfs deelnemen aan de pesterijen. Het is dan vervolgens minder verbazend als je hoort dat iemand zijn leraar heeft doodgestoken. Niet dat ik daar begrip voor heb, want geweld is nooit een oplossing, laat staan iemand vermoorden. Maar zoiets heeft wel een voorgeschiedenis. Iemand die er alleen voor staat en niet gehoord wordt, kan het ontzettend moeilijk hebben. En een kat in het nauw maakt soms rare sprongen."

Gerco Zwiers

Website The Wounded

Recensie 'Atlantic'