Interviews A - Z
(hed) p.e.
37 Stabwoundz
7th Nemesis
A Perfect Murder
Aborted
Aeon
After Forever
Aisling
Akercocke (1)
Akercocke (2)
Amaran
Amon Amarth
Amplifier
Ancient Rites
Anima
Annihilator (1)
Annihilator (2)
Arch Enemy
Atreyu (1)
Atreyu (2)
Backfire!
Biohazard
Black Majesty
Blind Myself
Blind Sight
Blood Red Throne
Borknagar
Born From Pain (1)
Born From Pain (2)
Breamgod
Burning Skies
By Night
Carnal Lust
Cataract
Cavalera Conspiracy
Closterkeller
Coldworker
Conspiracy A.D.
Crimson Falls
Cryptopsy
Cypher
Dark Fortress (1)
Dark Fortress (2)
Dawn Of Azazel
Dawn Of Demise
Death Angel
Death Before Dishonor
Decapitated (1)
Decapitated (2)
Deicide
Delphian
Desensitised
Destiny
Destruction
Detonation (1)
Detonation (2)
Devious
Dissenter
Divine Heresy
Do Or Die
Dying Fetus
Dååth
Eminence (1)
Eminence (2)
Eminence (3)
Enslaved
Entrails Eradicated
Evemaster
Exmortem
Fear My Thoughts
First Blood
Forcefeed
Glass Casket
Godhate
Gorgoroth (1)
Gorgoroth (2)
Gory Blister
Grave
Grenouer
Hail Of Bullets
Hatesphere
Hearse
Heaven Shall Burn (1)
Heaven Shall Burn (2)
Heaven Shall Burn (3)
Heaven Shall Burn (4)
Hellyeah
Herod
Horned God
I Scream Records
Iced Earth
Ignite
Imperia
Incantation
Infinited Hate
Insidious Disease
Internal Suffering
Job For A Cowboy
Kiju
Knuckledust
Koldborn
Krisiun (1)
Krisiun (2)
Leaves' Eyes
Leng Tch'e
Liar
Life Of Agony
Lunaris
Machine Head
Madball
Marionette
Moonspell
Morifade
Mors Principium Est
My City Burning
Naglfar
Napalm Death (1)
Napalm Death (2)
Neaera
Nile
Occult
Opeth
Opposition Party
Out To Win
Perzonal War
Pig Destroyer
Pro-Pain
Psyopus
Raging Speedhorn
Raunchy
Rebel Meets Rebel
Relevant Few
Sammath
Sathanas
Scarve (1)
Scarve (2)
Seita
Septic Flesh
Sepultura
Severe Torture (1)
Severe Torture (2)
Severe Torture (3)
Shadowlord
Sick Of It All
Sinai Beach
Since The Flood
Single Bullet Theory
Sinister
Six Reasons To Kill
Sk;rl
Skarhead
Skinless (1)
Skinless (2)
Soldiers
Spirit Disease
Spiritual Beggars
Spiritual Beggars & Grand Magus
Spoiler NYC
Strapping Young Lad
Sun Caged
Superjoint Ritual
Sworn Enemy
Sybreed
Taste Of Insanity (1)
Taste Of Insanity (2)
Teamkiller
Textures (1)
Textures (2)
Textures (3)
The Amenta
The Arcane Order
The Blacklist
The End
The Legion
The Lucifer Principle
The Monolith Deathcult (1)
The Monolith Deathcult (2)
The Red Chord (1)
The Red Chord (2)
The Setup (1)
The Setup (2)
The Spyderz
The Wounded
Throneaeon
Throwdown
Thyrfing
To Kill
Transmission0
Trivium
Type O Negative (1)
Type O Negative (2)
Type O Negative (3)
Unleashed (1)
Unleashed (2)
Vader
Vomitory (1)
Vomitory (2)
Whitechapel
Withered
Wolverine
Interviews: Dååth
Gepost door Gerco Zwiers op zondag 14 november 2010, 10:55
Dååth debuteerde in 2004 met het in eigen beheer uitgebrachte ‘Futility’. Maar eenmaal ingelijfd door Roadrunner Records komt de band pas echt goed op stoom als drie jaar later opvolger ‘The Hinderers’ het licht ziet, een plaat waarop de mannen uit Atlanta, Georgia verrassen met hedendaagse (death) metal van hoog niveau; technisch uitstekend onderlegd en ontzettend catchy. Datzelfde geldt voor ‘The Concealers’, full-length nummer drie, dat voor Dååth zowel artistiek als commercieel een stap hogerop betekent. Als we gitarist Eyal Levi moeten geloven, is de band op het gloednieuwe ‘Dååth’ pas écht tot volle wasdom gekomen en worden ditmaal alle remmen losgegooid.



“Ik wil niets afdoen aan onze vorige albums, maar naar mijn mening waren ze allemaal net wat te beheersd en gecontroleerd. Vooral ‘The Concealers’ was een schoolvoorbeeld van beheerstheid. Het klonk allemaal te perfect, te gestructureerd. Dat wilden we nu heel anders. Daarom vind je op deze plaat veel minder vaste structuren en klinken de songs wilder en ongeremder. Waar we op eerdere platen nog niet het achterste van onze tong lieten zien, hebben we ons op dit album voor de volle honderd procent gegeven. Wat niet wil zeggen dat we voor een album als ‘The Concealers’ minder ons best deden, want dat is zeker niet het geval. Je moet het meer zien als een marathon. Als je een marathon zorgvuldig opbouwt en gecontroleerd uitloopt, kun je ‘m winnen zonder al je krachten te hoeven aanspreken.”

“Dat soort berekendheid is er op dit album niet bij. We gaan er als band keihard en vol overgave in, elk nummer opnieuw. Natuurlijk zijn we niet opeens een tech death metalband, die de ene complexe riff op de andere stapelt. Het gaat ons nog steeds om het schrijven van goeie songs. We zijn nu alleen veel zelfverzekerder als songschrijvers en nemen daardoor veel makkelijker een onverwachtse afslag naar links of naar rechts. We durven veel meer de uitdaging aan te gaan en houden het op die manier voor onszelf interessant. Nog meer dan voorheen wilden we namelijk een album maken waar wij in de eerste plaats zelf tevreden mee konden zijn. Wat de buitenwereld ervan zou vinden, was van aanmerkelijk minder belang.”


Dat klinkt wel erg onverschillig. Echter niet zonder reden, aldus Levi.

“Voorheen waren er nogal eens bepaalde partijen die hun invloed probeerden te laten gelden. Zoals ons vorige management, dat zich een wel erg grote vinger in de pap toebedeelde. Maar ook Roadrunner, ons voormalige label, dat voortdurend probeerde de band in een bepaalde richting te duwen. We zijn weliswaar nooit gezwicht voor dergelijke druk, maar het vreet energie om steeds weerstand te moeten bieden tegen zulke bemoeizucht. Energie die we beter in het schrijven van nieuwe muziek hadden kunnen steken.”

“Sinds we een ander management in de arm hebben genomen en we onderdak zitten bij Century Media behoren deze problemen gelukkig tot het verleden. We konden het ons ditmaal zelfs permitteren ons tijdens het schrijven van de nieuwe plaat van niets of niemand wat aan te trekken. Zo hebben we ons label vooraf niets laten horen, niet eens een demo. Ze moesten gewoon wachten tot de opnames helemaal voltooid waren. Dat was voor hen echter geen probleem, want ze hadden het volste vertrouwen in ons.”

Ook in de studio wilde Dååth de regie volledig in eigen hand houden. Na ‘The Concealers’ te hebben opgenomen met producer Jason Suecof (o.a. Chimaira, DevilDriver) nam dus deze keer Eyal zelf plaats op de producersstoel, waarbij producer Marc Lewis (o.a. Trivium, The Black Dahlia Murder) zorgde voor technische ondersteuning.

“Jason is een genie, zowel als muzikant als producer, maar hij is ook een absolute ‘alpha male’. Als je met hem een album opneemt, weet je dus dat hij zijn invloed op alle gebieden zal laten gelden. Dit keer wilden we het echter zo puur mogelijk houden en geen enkele invloed van buitenaf toelaten. Ook hadden we nu veel minder het gevoel dat we een externe producer nodig hadden. Ik heb namelijk zelf door de jaren heen al flink wat ervaring opgedaan als producer.”


“Helemaal nadat ik met succes de productie van ‘Avalanche Of Worms’ (het debuut van Levi/Werstler, het instrumentale project van de beide Dååth-gitaristen, red.) heb verzorgd, was ik zelfverzekerd genoeg was om de klus zelf te klaren. Maar omdat ik het toch nog niet zag zitten om het helemaal zelf te doen, hebben we de hulp ingeroepen van Marc Lewis, die het geen probleem vond de rol van engineer zonder mening op zich te nemen. De kans is groot dat ik een toekomstig Dååth-album wel helemaal zelf zal produceren, maar ik ken m’n beperkingen en wist gewoon dat ik daar nu nog niet klaar voor was.”

Heeft deze ideale werkwijze volgens jou ook het perfecte Dååth-album opgeleverd?

“Nee, maar persoonlijk denk ik dat het perfecte album ook niet bestaat. Niets in deze wereld is perfect, ook een album van Dååth niet. Hoewel we die perfectie absoluut nastreven, kan ik zo een hele rits zaken opnoemen die naar mijn mening beter hadden gekund. Zijn we desondanks tevreden met eindresultaat? Zeker weten.”

En velen met jullie, want vooralsnog zijn de kritieken unaniem lovend, of niet?

“Er zal ongetwijfeld kritiek op de plaat zijn. Maar naar mijn idee komt die kritiek vooral van mensen die het album geen echte kans hebben gegeven en hun mening baseren op een enkele luisterbeurt. Dat kunnen mensen zijn die weinig konden aanvangen met ons eerdere werk en daarom niet de moeite willen nemen deze plaat te leren kennen, óf juist van degenen die onze vorige plaat fantastisch vonden en ervan balen dat we geen tweede ‘The Concealers’ hebben gemaakt. Dat laatste heb ik zelf ook wel eens gehad. Toen Opeth ‘Ghost Reveries’ uitbracht, hoopte ik vurig op een soort ‘Black Waterpark’ deel twee en was ik behoorlijk teleurgesteld toen dat niet zo bleek te zijn. Het duurde uiteindelijk wel een half jaar voordat ik die plaat volledig op waarde wist te schatten.”

Hou je trouwens een beetje bij wat er zoal uitkomt op metalgebied?

“Niet echt. Niet omdat het me niet interesseert, maar omdat ik me er meestal niet toe kan zetten. Wanneer ik bijvoorbeeld in de studio aan het werk ben, hoor ik de hele dag niets anders dan metal. Dus als ik dan ’s avonds tijd heb om te relaxen is metal luisteren wel het laatste waar ik zin in heb. Ook tijdens tours is metal de enige muziek die je de hele dag hoort. Tijdens de momenten die we in de tourbus doorbrengen, wordt dan ook erg weinig metal geluisterd, kan ik je vertellen. Ik hou van metal en heb er zelfs mijn werk van kunnen maken. Maar ik ben zeker niet iemand die de scene op de voet volgt en voel al helemaal niet de behoefte elke nieuw opkomende band te leren kennen.”


Na een dag hard werken plof jij liever neer voor de TV?

“O nee, zeker niet. TV bores the shit outta me. Ik vind dat echt pure tijdsverspilling en kan me werkelijk niet voorstellen dat er hele volksstammen zijn die elke dag twee, drie uur van hun leven weggooien door naar een beeldbuis te staren. Alleen als ik overnacht in een hotel en ik de slaap niet kan vatten, wil ik de TV nog wel eens aanzetten. En verbaas ik me over alle achterlijke en hersenloze bullshit die over je uitgestort wordt. Ik heb wel een televisie thuis, maar die heb ik enkel voor gasten die er gebruik van willen maken. Dat ik het zelf zinloos tijdsverdrijf vind, wil natuurlijk nog niet zeggen dat ik het mijn gasten moet onthouden hun hersens af te stompen.”

Gerco Zwiers

http://www.myspace.com/daath

Recensie 'Dååth'