Interviews A - Z
(hed) p.e.
37 Stabwoundz
7th Nemesis
A Perfect Murder
Aborted
Aeon
After Forever
Aisling
Akercocke (1)
Akercocke (2)
Amaran
Amon Amarth
Amplifier
Ancient Rites
Anima
Annihilator (1)
Annihilator (2)
Arch Enemy
Atreyu (1)
Atreyu (2)
Backfire!
Biohazard
Black Majesty
Blind Myself
Blind Sight
Blood Red Throne
Borknagar
Born From Pain (1)
Born From Pain (2)
Breamgod
Burning Skies
By Night
Carnal Lust
Cataract
Cavalera Conspiracy
Closterkeller
Coldworker
Conspiracy A.D.
Crimson Falls
Cryptopsy
Cypher
Dark Fortress (1)
Dark Fortress (2)
Dawn Of Azazel
Dawn Of Demise
Death Angel
Death Before Dishonor
Decapitated (1)
Decapitated (2)
Deicide
Delphian
Desensitised
Destiny
Destruction
Detonation (1)
Detonation (2)
Devious
Dissenter
Divine Heresy
Do Or Die
Dying Fetus
Dååth
Eminence (1)
Eminence (2)
Eminence (3)
Enslaved
Entrails Eradicated
Evemaster
Exmortem
Fear My Thoughts
First Blood
Forcefeed
Glass Casket
Godhate
Gorgoroth (1)
Gorgoroth (2)
Gory Blister
Grave
Grenouer
Hail Of Bullets
Hatesphere
Hearse
Heaven Shall Burn (1)
Heaven Shall Burn (2)
Heaven Shall Burn (3)
Heaven Shall Burn (4)
Hellyeah
Herod
Horned God
I Scream Records
Iced Earth
Ignite
Imperia
Incantation
Infinited Hate
Insidious Disease
Internal Suffering
Job For A Cowboy
Kiju
Knuckledust
Koldborn
Krisiun (1)
Krisiun (2)
Leaves' Eyes
Leng Tch'e
Liar
Life Of Agony
Lunaris
Machine Head
Madball
Marionette
Moonspell
Morifade
Mors Principium Est
My City Burning
Naglfar
Napalm Death (1)
Napalm Death (2)
Neaera
Nile
Occult
Opeth
Opposition Party
Out To Win
Perzonal War
Pig Destroyer
Pro-Pain
Psyopus
Raging Speedhorn
Raunchy
Rebel Meets Rebel
Relevant Few
Sammath
Sathanas
Scarve (1)
Scarve (2)
Seita
Septic Flesh
Sepultura
Severe Torture (1)
Severe Torture (2)
Severe Torture (3)
Shadowlord
Sick Of It All
Sinai Beach
Since The Flood
Single Bullet Theory
Sinister
Six Reasons To Kill
Sk;rl
Skarhead
Skinless (1)
Skinless (2)
Soldiers
Spirit Disease
Spiritual Beggars
Spiritual Beggars & Grand Magus
Spoiler NYC
Strapping Young Lad
Sun Caged
Superjoint Ritual
Sworn Enemy
Sybreed
Taste Of Insanity (1)
Taste Of Insanity (2)
Teamkiller
Textures (1)
Textures (2)
Textures (3)
The Amenta
The Arcane Order
The Blacklist
The End
The Legion
The Lucifer Principle
The Monolith Deathcult (1)
The Monolith Deathcult (2)
The Red Chord (1)
The Red Chord (2)
The Setup (1)
The Setup (2)
The Spyderz
The Wounded
Throneaeon
Throwdown
Thyrfing
To Kill
Transmission0
Trivium
Type O Negative (1)
Type O Negative (2)
Type O Negative (3)
Unleashed (1)
Unleashed (2)
Vader
Vomitory (1)
Vomitory (2)
Whitechapel
Withered
Wolverine
Interviews: Life Of Agony
Gepost door Gerco Zwiers op zondag 19 september 2010, 09:47
Het is alweer twintig jaar geleden dat gitarist Joey Z en bassist Alan Robert spijbelden van school om bij Alan in de kelder de eerste songs van Life Of Agony in elkaar te sleutelen. Een twintigste verjaardag vraagt om gepaste maatregelen, moet de Newyorkse band gedacht hebben. Dus werd het plan opgevat om tijdens een select aantal shows het monumentale debuut ‘River Runs Red’ uit 1993 integraal ten gehore te brengen. Voor de thuisblijvers bracht I Scream Records eerder dit jaar de cd/dvd ‘20 Years Strong - River Runs Red: Live In Brussels’ uit, waarop de show in de Brusselse Ancienne Belgique fraai is gedocumenteerd.



Begin vorige maand stond Life Of Agony als voorprogramma van Papa Roach in de Amsterdamse Melkweg. Enige tijd voordat de mannen de bühne op moeten, spreek ik met Joey Z. De sympathieke gitarist praat honderduit over de ‘River Runs Red’-shows, de bijbehorende cd/dvd en praat me bij over de huidige stand van zaken binnen de band. Daarnaast zijn openhartige reactie op de dood van Peter Steele, het boegbeeld van Carnivore en Type O Negative met wie Joey de laatste jaren een warme vriendschap opbouwde. “Peter bezoekt me in mijn dromen.”

Hoe is het idee ontstaan om 'River Runs Red' integraal te gaan spelen en hoe waren die shows?

“Een promotor uit New Jersey benaderde ons met het idee. Aanvankelijk hadden we zo onze twijfels. We wilden namelijk niet dat Life Of Agony een band zou worden die enkel teert op vroegere successen. Aan de andere kant zou het natuurlijk wel geweldig zijn voor al onze trouwe fans. En om die reden hebben we dan ook besloten het toch te doen. Ik kijk met veel plezier terug op die shows. Het was echt te gek om de plaat eens als geheel te brengen en dus ook nummers als ‘The Stain Remains’ en ‘Words And Music’ te spelen. Die doen we vrijwel nooit live. We hebben ons best gedaan om een zo realistisch mogelijke vertolking van ‘River ‘Runs Red’ neer te zetten. Dus waren ook de gesproken geluidsfragmenten van het album in de set verwerkt en probeerden we het praten tussen de nummers door zo veel mogelijk te beperken.”


Op de cd/dvd is te zien waarom deze shows de boeken in gaan als memorabel. Een volgepakte en hongerige zaal, een band in bloedvorm en een setlist met louter klassiekers, alles klopt. Ook zanger Keith Caputo is tijdens deze show volledig in zijn element en haalt alles uit de kast. Maar dat is ook wel eens anders. Sinds jullie comeback in 2003 heb ik Life Of Agony meerdere malen zien optreden en soms leek Keith bijna met tegenzin op het podium te staan.

“Elke avond is anders. Er zijn avonden dat Keith echt ‘on fire’ is en hij de zaal werkelijk in vuur en vlam weet te zetten. Maar ik merk dat bij wel meer zangers, dat ze soms gewoon hun avond niet hebben. Keith is bovendien een gevoelige en kwetsbare jongen. Als hij zich niet op zijn gemak voelt bij de vibe die hij in een zaal oppikt, of als hij het gevoel heeft niet genoeg ‘love’ van het publiek te krijgen, heeft hij de neiging om dicht te klappen. Meestal heb ik dat snel door en probeer ik hem dan altijd op te peppen. Zo is het eigenlijk altijd geweest. Ik merk het vaak al tijdens de eerste paar nummers als Keith z’n moment niet heeft. Maar zoals ik al zei, er zijn ook zat avonden dat hij niet te stoppen is.”

“Ik herinner me een avond dat hij zó tekeerging op het podium dat hij z’n stem verloor en na de show hees schreeuwend de kleedkamer instormde: ‘that was fucking great!’. Zelf sta ik ook niet elke avond met dezelfde 'mindset' op het podium. Kijk, optreden vind ik echt fantastisch om te doen. Maar het moet wel een wisselwerking zijn tussen band en publiek. Als een tennismatch, zeg maar. Jij slaat de bal op, het publiek slaat ‘m weer terug. Maar wanneer je de energie die je de zaal in stuwt niet terugkrijgt van het publiek voel je de motivatie gewoon uit je stromen. Het is dan heel moeilijk om je enthousiasme vast te houden.”


Iets anders. Het is alweer vijf jaar geleden dat jullie comebackalbum ‘Broken Valley’ is verschenen. Zit er al een opvolger aan te komen?

“Ik zal je eerlijk zeggen dat we nog geen noot op papier hebben. Er waren een paar ideeën, maar daar hebben we verder weinig mee gedaan. Momenteel komt het er gewoon niet van, want tegenwoordig zijn we allemaal druk zijn met onze eigen dingen. Alan is fulltime webdesigner, Sal is bezig met een aantal muzikale projecten, Keith heeft zijn soloding en zelf ben ik druk in de weer met mijn Method Of Groove Studio en een nog naamloos project. Bovendien hebben we tegenwoordig allemaal een gezin om rekening mee te houden. Dus ja, dan blijft er weinig tijd over.”

Ontbreekt het jullie niet gewoon aan inspiratie?

“Dat is het inderdaad ook wel. Op dit moment zijn we gewoon niet echt bezig met nieuwe muziek voor Life Of Agony. Dat gevoel, de drang om nieuw materiaal te schrijven, is er simpelweg niet. En als dat er niet is, heeft het weinig zin om dingen te gaan forceren. Zoals ik al zei zijn er wel wat ideeën over tafel gegaan, maar daar is nog niks concreets uitgekomen.”

Kunnen we überhaupt nog een plaat van Life Of Agony verwachten?

“O, zeker wel. Op dit moment hebben we onze hoofden daar alleen totaal niet naar staan. Voor ons staat Life Of Agony nu vooral voor het plezier van samen optrekken, samen optreden en genieten van de liveshows die we doen. Ik weet zeker dat er een moment komt dat we als band de koppen weer eens bij elkaar steken om een nieuwe plaat te gaan schrijven. Dat moment laat deze keer alleen wat langer op zich wachten.”


Dan zit er de komende tijd dus weinig anders op dan teren op oude successen. De setlist van vanavond bestaat zelfs voor zo’n tachtig procent uit songs van ‘River Runs Red’.

“Daar zijn meerdere redenen voor. Eén daarvan is dat wij voorafgaand aan een tour vaak nauwelijks tijd hebben om samen te repeteren. Life Of Agony is voor ons geen fulltime bezigheid meer en als we niet op tour zijn, zien of spreken we elkaar eigenlijk nauwelijks. Dus spelen we meestal de songs die er bij de hele band al zó inzitten dat we ze niet meer hoeven te repeteren. En een andere belangrijke reden is dat dit toch de songs zijn die het live nog steeds het beste doen.”

En dat terwijl jullie na ‘River Runs Red’ nóg drie studioplaten hebben uitgebracht. Het moet toch bijten dat geen van die albums het debuut heeft doen vergeten en dat nummers van jullie latere platen tijdens optredens vaak nogal lauw worden ontvangen.

“Ons publiek hoort inderdaad het liefste nummers van ‘River Runs Red’ en dat proberen we ze dan ook te geven. We weten waarvoor veel van onze fans naar onze shows komen en we willen ze daarin niet teleurstellen. Maar voordat we aan een tour beginnen, gooien we de setlist vaak wel enigszins om en voegen dan altijd een of twee nummers toe die we niet vaak spelen. Zodoende zijn met enige regelmaat ook nummers als ‘Heroin Dreams’ (‘Soul Searching Sun’), ‘Seasons’ en ‘How It Would Be’ (‘Ugly’) op de setlist te vinden.”

Waarna het gesprek via de tegenvallende resultaten van het eerdergenoemde‘Broken Valley’ en de moeizame werkrelatie met toenmalig broodheer Epic Records, belandt op het overlijden van Peter Steele. Joey maakte deel uit van de in 2006 geformeerde reüniebezetting van Steele’s roemruchte band Carnivore. Zodoende heeft de gitarist de afgelopen vier jaar veel opgetrokken met de boomlange zanger/bassist en is er een warme band tussen de twee ontstaan. Toch kwam Steele’s dood ook voor Joey volledig onverwachts.

“Ik kan me het moment dat ik het hoorde nog goed herinneren. Het was half twee ’s nachts toen ik een telefoontje kreeg van een huilende Paul (Bento, de andere gitarist van Carnivore, red.). ‘Peter is dood’, zei hij. Die woorden kwamen bij mij aan als een mokerslag. Ik wist niet wat ik hoorde en nog steeds kan ik amper geloven dat hij er niet meer is. Ik droom nog regelmatig over hem. Hij bezoekt me in mijn dromen. Ik zie hem dan zitten, terwijl hij luidruchtig zit te praten en te lachen. Ik heb het gevoel dat zijn ziel contact met me probeert te maken. Men zegt wel eens dat overledenen soms contact proberen te houden met hun nabestaanden. Ik stond daar altijd vrij sceptisch tegenover, maar ben daar inmiddels wel wat anders over gaan denken.”


“Als we met Carnivore op tournee waren, zaten Peter en ik na de show vaak nog urenlang te praten. Op die momenten vertelde hij vaak over zijn wens een gezin te stichten. En over de liefde die hij voelde voor zijn moeder. Haar overlijden, zo’n drie jaar geleden, heeft dan ook een zware wissel op hem getrokken. Temeer omdat hij zich tegenover haar enorm schuldig voelde over zijn beruchte fotoshoot voor Playgirl Magazine (in 1995, red.). Naar zijn idee had hij haar daarmee erg teleurgesteld en het feit dat hij haar nooit heeft verteld hoeveel spijt hij van die shoot heeft, ging enorm aan hem knagen. Vanaf dat moment zocht hij weer vaker zijn toevlucht tot de roesmiddelen. Ook ging hij zich steeds meer interesseren voor religie en sloot hij zich in 2007 aan bij de katholieke kerk. Tijdens een van de Carnivore-tours liet hij de symbolen voor alfa en omega op zijn linker- en rechterhand tatoeëren. Dat had daar volgens mij ook mee te maken.”

“Hoewel het besef dat hij er niet meer is nog dagelijks pijn doet, voel ik me bevoorrecht dat ik zoveel tijd met hem heb mogen doorbrengen. Ik heb veel van hem geleerd, ook muzikaal gezien. Ik ben echt een betere gitarist geworden dankzij hem. Hij is een erg bekwame muzikant en pushte mij altijd om tot het uiterste te gaan. En in tegenstelling tot wat menigeen over hem dacht, is hij werkelijk de aardigste en vriendelijkste persoon die ik ooit heb gekend. (na een korte stilte) Ja, met zijn dood is er een prachtig mens heengegaan.”

Gerco Zwiers

http://www.lifeofagony.com

http://www.myspace.com/lifeofagony

Recensie '20 Years Strong - River Runs Red: Live In Brussels'