Interviews A - Z
(hed) p.e.
37 Stabwoundz
7th Nemesis
A Perfect Murder
Aborted
Aeon
After Forever
Aisling
Akercocke (1)
Akercocke (2)
Amaran
Amon Amarth
Amplifier
Ancient Rites
Anima
Annihilator (1)
Annihilator (2)
Arch Enemy
Atreyu (1)
Atreyu (2)
Backfire!
Biohazard
Black Majesty
Blind Myself
Blind Sight
Blood Red Throne
Borknagar
Born From Pain (1)
Born From Pain (2)
Breamgod
Burning Skies
By Night
Carnal Lust
Cataract
Cavalera Conspiracy
Closterkeller
Coldworker
Conspiracy A.D.
Crimson Falls
Cryptopsy
Cypher
Dark Fortress (1)
Dark Fortress (2)
Dawn Of Azazel
Dawn Of Demise
Death Angel
Death Before Dishonor
Decapitated (1)
Decapitated (2)
Deicide
Delphian
Desensitised
Destiny
Destruction
Detonation (1)
Detonation (2)
Devious
Dissenter
Divine Heresy
Do Or Die
Dying Fetus
Dååth
Eminence (1)
Eminence (2)
Eminence (3)
Enslaved
Entrails Eradicated
Evemaster
Exmortem
Fear My Thoughts
First Blood
Forcefeed
Glass Casket
Godhate
Gorgoroth (1)
Gorgoroth (2)
Gory Blister
Grave
Grenouer
Hail Of Bullets
Hatesphere
Hearse
Heaven Shall Burn (1)
Heaven Shall Burn (2)
Heaven Shall Burn (3)
Heaven Shall Burn (4)
Hellyeah
Herod
Horned God
I Scream Records
Iced Earth
Ignite
Imperia
Incantation
Infinited Hate
Insidious Disease
Internal Suffering
Job For A Cowboy
Kiju
Knuckledust
Koldborn
Krisiun (1)
Krisiun (2)
Leaves' Eyes
Leng Tch'e
Liar
Life Of Agony
Lunaris
Machine Head
Madball
Marionette
Moonspell
Morifade
Mors Principium Est
My City Burning
Naglfar
Napalm Death (1)
Napalm Death (2)
Neaera
Nile
Occult
Opeth
Opposition Party
Out To Win
Perzonal War
Pig Destroyer
Pro-Pain
Psyopus
Raging Speedhorn
Raunchy
Rebel Meets Rebel
Relevant Few
Sammath
Sathanas
Scarve (1)
Scarve (2)
Seita
Septic Flesh
Sepultura
Severe Torture (1)
Severe Torture (2)
Severe Torture (3)
Shadowlord
Sick Of It All
Sinai Beach
Since The Flood
Single Bullet Theory
Sinister
Six Reasons To Kill
Sk;rl
Skarhead
Skinless (1)
Skinless (2)
Soldiers
Spirit Disease
Spiritual Beggars
Spiritual Beggars & Grand Magus
Spoiler NYC
Strapping Young Lad
Sun Caged
Superjoint Ritual
Sworn Enemy
Sybreed
Taste Of Insanity (1)
Taste Of Insanity (2)
Teamkiller
Textures (1)
Textures (2)
Textures (3)
The Amenta
The Arcane Order
The Blacklist
The End
The Legion
The Lucifer Principle
The Monolith Deathcult (1)
The Monolith Deathcult (2)
The Red Chord (1)
The Red Chord (2)
The Setup (1)
The Setup (2)
The Spyderz
The Wounded
Throneaeon
Throwdown
Thyrfing
To Kill
Transmission0
Trivium
Type O Negative (1)
Type O Negative (2)
Type O Negative (3)
Unleashed (1)
Unleashed (2)
Vader
Vomitory (1)
Vomitory (2)
Whitechapel
Withered
Wolverine
Interviews: Heaven Shall Burn (3)
Gepost door Gerco Zwiers op donderdag 13 maart 2008, 05:15
Op Heaven Shall Burns nieuwe album ‘Iconoclast’ is veel bij het oude gebleven. Zo is de maatschappijkritiek weer verpakt in bikkelharde, death metallende songs, waarin snoeiharde agressie en krachtige melodieën weer gebroederlijk zij aan zij gaan. Vervolgens werd voor de opnames opnieuw uitgeweken naar de Rape Of Harmonies Studios, waar de beide gitaristen Maik Weichert en Alexander Dietz zich bogen over de productie. En voor het mixen en masteren viel de keuze van de Duitse formatie wederom op de waarschijnlijk drukst bezette metalproducer van dit moment, Tue Madsen.



Toch is ‘Iconoclast’ allerminst een zielloze herhalingsoefening. Want hoewel er geen centimeter van het door hen ingeslagen pad wordt afgeweken, zit Heaven Shall Burn kwalitatief nog immer in de lift. Voornaamste songschrijver en gitarist van de band, Maik Weichert, is in een goede bui als ondergetekende hem aan de telefoon krijgt en de simpele vraag ‘hoe is het ermee?’ is dan ook voldoende om de beste man van wal te doen steken.

“Het gaat bijzonder goed met mij. Dat komt niet door het weer, want dat is niet veel soeps hier. Maar ik ben erg tevreden met ons nieuwe album. En ik zag net een hele leuke volleybalwedstrijd op TV. Die Nederlandse volleybaldames zien er erg goed uit, moet ik zeggen.”

Dat wil ik best geloven. Wat dat nieuwe album betreft, dat ligt behoorlijk in het verlengde van het voorlaatste ‘Deaf To Our Prayers’, toch? Om te beginnen hebben jullie weer een conceptalbum gemaakt.

“Als je het zo zegt klinkt het wel erg boring: wéér een conceptalbum. Maar inderdaad, met Heaven Shall Burn hebben we wat te melden en een conceptalbum is volgens ons de meest geschikte vorm om die boodschap in te gieten. Binnen dat concept zetten we vraagtekens bij overheden en bepaalde heersende dogma’s. Dat is deze keer niet anders. Enerzijds zijn alle nummers losse verhalen, maar het overkoepelende verhaal handelt rond een klein legertje strijders die uit zijn op de vernietiging van alle godsdienstige iconen. Dat staat in wezen voor het verlangen de iconen van de hedendaagse maatschappij van hun voetstuk te stoten.”


De albumtitel, die voluit ‘Iconoclast Part 1: The Final Resistance’ luidt, doet vermoeden dat dit verhaal nog een vervolg krijgt.

“Dat klopt. Of het ook werkelijk ‘Iconoclast Part Two’ gaat heten, weet ik niet, maar het concept van dit album zal zeker ook terugkomen op ons volgende album. Om de praktische reden dat ik rond dit concept simpelweg teveel teksten en nummers heb geschreven om op één cd kwijt te kunnen.”

Muzikaal gezien wordt op de nieuwe plaat de agressieve tendens van het voorlaatste ‘Deaf To Our Prayers’ voortgezet.

“Vreemd genoeg krijg ik in de recensies die ik gelezen heb, de indruk dat veel mensen de nieuwe plaat melodieuzer en minder agressief vinden. Zelf kan ik me echter meer vinden in jouw analyse. Ik vind namelijk ook dat dit album behoorlijk agressief is uitgevallen en zeker niet meer ‘mellow’ dan onze vorige platen.”

Op ‘Iconoclast’ hebben jullie je opnieuw verder verwijderd van het zogenaamde metalcoregeluid. Niettemin staat HSB voor velen nog steeds synoniem aan het Duitse metalcore. Is dat iets waar je je druk over kan maken?

“Nee, niet echt. Het is ook niet dat ik een hekel heb aan metalcore. Ik zie ons gewoon niet als een metalcoreband en ik voel er dan ook geen enkele verwantschap mee. Toen metalcore een hype begon te worden, kreeg de term hoe langer hoe meer een naar bijsmaakje. Mensen associeerden het met iets vluchtigs dat waarschijnlijk even snel overwaait als het opgekomen is. Op een gegeven moment werd elke thrashband omschreven als metalcore, niet zelden om meer platen te verkopen.”


“Met als gevolg dat het al snel bijkans onmogelijk was om een heldere definitie te geven van metalcore. Waarom zijn bijvoorbeeld As I Lay Dying en Darkest Hour wel metalcorebands en In Flames en The Haunted niet? Al heb ik er op zich geen problemen mee als mensen ons als zodanig beschrijven. Onze muziek is op en top metal en qua attitude voelen we ons verwant met de punk- en hardcorescene, dus ik begrijp wel waar het vandaan komt. Maar om je de waarheid te zeggen: het zal me een rotzorg zijn hoe onze muziek wordt betiteld.”

In een persbericht las ik dat dit album tot stand is gekomen tijdens een creatieve ‘rush’ die de band voelde. Waar kwam die ‘rush’ vandaan?

“Voorafgaand aan de opnames van deze plaat, hebben we een aantal hele coole shows gespeeld. Een paar clubshows en een aantal optredens op festivals. Met name de festivalshows waren in één woord overweldigend. We waren compleet verrast over de grote hoeveelheid mensen die op onze show afkwam. We wisten dat we redelijk wat platen verkopen. Maar dat onze muziek zó leeft, daar hadden we werkelijk geen benul van. Het was echt een eye-opener. Bij een aantal festivals ging het er zelfs zo wild aan toe dat er extra security nodig was om alles in goede banen te leiden.”

“Vooral het optreden op Wacken Open Air was echt een compleet gekkenhuis. Dit alles had een ontzettend positieve uitwerking op de band en vooral op onze creativiteit. Na die shows zijn we dan ook meteen de oefenruimte ingedoken. In een mum van tijd hadden we tien nieuwe tracks gepend en waren we klaar voor de opnames. Als we direct weer op tour waren gegaan, was die positieve energie waarschijnlijk ‘on the road’ verloren gegaan, maar nu konden we het kwijt in het schrijven van deze plaat.”

Je praat steeds in de wij-vorm als je het hebt over het songschrijven, maar ben jij niet de voornaamste architect van het HSB-geluid?

“Dat klopt, de meeste nummers schrijf ik. Maar als ik een nummer heb geschreven dat in de oefenruimte toch niet blijkt te werken, gaat die even makkelijk de prullenbak in. In de oefenruimte moet zo’n nummer voor ons allemaal goed aanvoelen. Dus ook al komen de meeste riffs uit mijn koker, het songschrijven is weldegelijk een groepsproces.”


Over groepsproces gesproken, waar sommige bands vaak meer weg hebben van een duiventil, heeft Heaven Shall Burn in diens twaalfjarige bestaan slechts één bezettingswissel meegemaakt. Namelijk eind 2005, toen Patrick Schleitzer de band verliet en vervangen werd door Alexander Dietz.

“We zijn gewoon goede vrienden van elkaar en spelen enkel en alleen in deze band omdat we dat leuk vinden. Je kunt het vergelijken met voetballen in een professioneel elftal of voetballen in een vriendenelftal. Een professioneel team heeft waarschijnlijk elk jaar nieuwe spelers, terwijl dat vriendenelftal door de jaren heen waarschijnlijk amper van samenstelling verandert. Heaven Shall Burn is niet onze broodwinning. We hebben onze banen er niet voor op hoeven geven, we hoeven niet steeds huis en haard te verlaten om op tour te gaan. We spelen alleen de shows waar we tijd voor en zin in hebben.”

“Ook met Patrick zijn we nog steeds goed bevriend. Een paar weken geleden heeft hij zelfs nog met Heaven Shall Burn opgetreden. Omdat Alexander toen op vakantie was, hebben we hem gebeld en gevraagd of hij kon invallen. En dat vond hij een prima idee. Ik krijg wel eens de vraag hoe we na meer dan tien jaar nog steeds met zoveel spelplezier op het podium staan. Maar dat komt doordat wij enkel de shows spelen die we wíllen spelen. En hoewel we momenteel goed van de band kunnen leven, zullen we nooit onze banen opzeggen voor deze band. Ik heb de muziek nodig om me te kunnen afsluiten voor de dagelijkse sleur en ik heb de dagelijkse sleur nodig om me te kunnen afsluiten voor de muziek. Die wisselwerking houdt het voor mij interessant.”

Gerco Zwiers

Website Heaven Shall Burn

Recensie 'Iconoclast'




Recensie 'Deaf To Our Prayers'




Recensie 'Antigone'