Interviews A - Z
(hed) p.e.
37 Stabwoundz
7th Nemesis
A Perfect Murder
Aborted
Aeon
After Forever
Aisling
Akercocke (1)
Akercocke (2)
Amaran
Amon Amarth
Amplifier
Ancient Rites
Anima
Annihilator (1)
Annihilator (2)
Arch Enemy
Atreyu (1)
Atreyu (2)
Backfire!
Biohazard
Black Majesty
Blind Myself
Blind Sight
Blood Red Throne
Borknagar
Born From Pain (1)
Born From Pain (2)
Breamgod
Burning Skies
By Night
Carnal Lust
Cataract
Cavalera Conspiracy
Closterkeller
Coldworker
Conspiracy A.D.
Crimson Falls
Cryptopsy
Cypher
Dark Fortress (1)
Dark Fortress (2)
Dawn Of Azazel
Dawn Of Demise
Death Angel
Death Before Dishonor
Decapitated (1)
Decapitated (2)
Deicide
Delphian
Desensitised
Destiny
Destruction
Detonation (1)
Detonation (2)
Devious
Dissenter
Divine Heresy
Do Or Die
Dying Fetus
Dååth
Eminence (1)
Eminence (2)
Eminence (3)
Enslaved
Entrails Eradicated
Evemaster
Exmortem
Fear My Thoughts
First Blood
Forcefeed
Glass Casket
Godhate
Gorgoroth (1)
Gorgoroth (2)
Gory Blister
Grave
Grenouer
Hail Of Bullets
Hatesphere
Hearse
Heaven Shall Burn (1)
Heaven Shall Burn (2)
Heaven Shall Burn (3)
Heaven Shall Burn (4)
Hellyeah
Herod
Horned God
I Scream Records
Iced Earth
Ignite
Imperia
Incantation
Infinited Hate
Insidious Disease
Internal Suffering
Job For A Cowboy
Kiju
Knuckledust
Koldborn
Krisiun (1)
Krisiun (2)
Leaves' Eyes
Leng Tch'e
Liar
Life Of Agony
Lunaris
Machine Head
Madball
Marionette
Moonspell
Morifade
Mors Principium Est
My City Burning
Naglfar
Napalm Death (1)
Napalm Death (2)
Neaera
Nile
Occult
Opeth
Opposition Party
Out To Win
Perzonal War
Pig Destroyer
Pro-Pain
Psyopus
Raging Speedhorn
Raunchy
Rebel Meets Rebel
Relevant Few
Sammath
Sathanas
Scarve (1)
Scarve (2)
Seita
Septic Flesh
Sepultura
Severe Torture (1)
Severe Torture (2)
Severe Torture (3)
Shadowlord
Sick Of It All
Sinai Beach
Since The Flood
Single Bullet Theory
Sinister
Six Reasons To Kill
Sk;rl
Skarhead
Skinless (1)
Skinless (2)
Soldiers
Spirit Disease
Spiritual Beggars
Spiritual Beggars & Grand Magus
Spoiler NYC
Strapping Young Lad
Sun Caged
Superjoint Ritual
Sworn Enemy
Sybreed
Taste Of Insanity (1)
Taste Of Insanity (2)
Teamkiller
Textures (1)
Textures (2)
Textures (3)
The Amenta
The Arcane Order
The Blacklist
The End
The Legion
The Lucifer Principle
The Monolith Deathcult (1)
The Monolith Deathcult (2)
The Red Chord (1)
The Red Chord (2)
The Setup (1)
The Setup (2)
The Spyderz
The Wounded
Throneaeon
Throwdown
Thyrfing
To Kill
Transmission0
Trivium
Type O Negative (1)
Type O Negative (2)
Type O Negative (3)
Unleashed (1)
Unleashed (2)
Vader
Vomitory (1)
Vomitory (2)
Whitechapel
Withered
Wolverine
Interviews: Machine Head
Gepost door Gerco Zwiers op donderdag 20 december 2007, 19:53
Als aanvoerder van The Black Crusade Tour is Machine Head eind november neergestreken in onze hoofdstad. Dit ter promotie van ‘The Blackening’, het zesde studioalbum van de band uit Oakland, Californië dat eerder dit jaar verscheen. Met nummers die niet zelden over de tien minuten klokken, is op dit album de stijgende lijn die is ingezet met het voorgaande ‘Through The Ashes Of Empires’ consequent doorgetrokken.



Sinds het verschijnen van de nieuwe plaat kan de band zich weer verheugen in een toegenomen belangstelling. Zowel van de pers die in veel gevallen superlatieven tekort kwam om ‘The Blackening’ in woorden te vangen, als het publiek dat de plaat massaal heeft opgepik. Ook hebben vele metalfans deze vrijdag de weg gevonden naar de Heineken Music Hall, die dan ook volledig uitverkocht is. Voorafgaand aan de show spreken we met een geblesseerde Robb Flynn.

“Een paar dagen terug, toen we onderweg waren in de tourbus, moest de chauffeur ineens vol in de remmen. Ik stond op dat moment in het gangpad. Zodoende werd ik door de bus geslingerd en kwam met mijn borstkast keihard op de trap terecht. Ik heb gelukkig niks gebroken, blijkbaar heb ik sterke botten. Maar door een inwendige bloeding heb ik wel een flinke zwelling aan mijn borstkas. Ik heb er gelukkig niet heel veel last van. Zolang ik maar niet ga lachen of zingen. Niks aan de hand dus, haha.”

Ter promotie van ‘The Blackening’ is Machine Head al weer heel wat maanden onderweg. Zo werden in het kader van The Black Tyranny Tour de Verenigde Staten doorkruist. En momenteel heeft de band er bijna de helft van The Black Crusade Tour op zitten. Op beide tours is het Zweedse Arch Enemy van de partij. Dat klikt dus wel?

“It’s going killer. Ik vind Arch Enemy echt een te gekke band. Zeker live. Met Angela (Gossow, red.) hebben ze een hele goeie, charismatische ‘frontperson’ in huis. Op het podium heeft zij echt zo’n nonchalante rockster-achtige uitstraling wat ik erg cool vind. En op het persoonlijke vlak klikt het ook erg goed tussen de beide bands. Dat is voor ons dus de reden geweest om weer met Arch Enemy op pad te gaan.”


Het lijkt me geen pretje om avond aan avond te worden blootgesteld aan de set van DragonForce.

“Haha. Tja, mijn ding is het ook niet. Toch zijn er ontzettend veel mensen die het een te gekke band vinden. Het was trouwens onze persoonlijke keuze om DragonForce mee te nemen op deze toer. Zij voegen met hun muziek namelijk echt een andere ‘vibe’ toe aan de hele package. De bill wordt er een stuk diverser door. En ook al kan ik persoonlijk bar weinig met hun muziek, het zijn stuk voor stuk hartstikke aardige gasten.”

Het nieuwe album ‘The Blackening’, nu zo’n zes maanden uit, klinkt onmiskenbaar als Machine Head, maar met een aantal Opethesk lange nummers wel anders dan we van de band gewend zijn. De plaat is echter ingeslagen als een bom.

“Het is voor ons nog steeds amper te bevatten. Het album is nog maar een half jaar uit en wordt nu al door zóveel mensen omarmd als een meesterwerk. In diverse bladen is ‘ie uitgeroepen tot plaat van de maand of van het jaar en we hebben al een aantal awards in ontvangst mogen nemen. Terwijl ik het gevoel heb dat we net begonnen zijn met de promotie ervan. ‘The Blackening’ wordt door veel mensen betiteld als de ‘rebirth’ van Machine Head. Zelf denk ik dat onze vorige plaat ‘Through The Ashes…’ dat was. Ik zie ‘The Blackening’ eerder als een ‘rebirth’ for metal. Wij hebben laten zien dat een metalplaat onconventioneel kan zijn en tóch succesvol. Het heeft de manier veranderd waarop er tegen metal wordt aangekeken. En ik denk dat er bands zullen volgen, bands die het misschien wel nóg verder uitdiepen dan wij gedaan hebben.”

Foto: Kinga Gergely

‘The Blackening’ is ook nog eens Machine Heads best verkopende album. Dat is niet iets wat je verwacht als je nummers van rond de tien minuten aan het pennen bent, lijkt me.

“Inderdaad. Toen we bezig waren met het schrijven van de nummers zeiden we weleens gekscherend tegen elkaar dat het leek alsof we onze carrière moedwillig aan het saboteren waren. Juist omdat het nieuwe materiaal niet bepaald conventioneel te noemen is. Ondermeer door de lengte van sommige nummers inderdaad. Een radiohit zit er niet tussen. En het nummer ‘Now I Lay Thee Down’ is dan wel iets poppiër, maar daar heb ik vervolgens een tekst voor geschreven die zó vol geweld en agressie zit dat airplay op de radio alsnog uitgesloten is."

"Mensen vragen me weleens waarom ik altijd zulke harde, deprimerende teksten schrijf, maar dit is nou eenmaal het soort teksten dat ik graag schrijf. Ik doe niet aan happy endings. Everybody dies, the end. Het zal me sowieso een zorg zijn als we niet gedraaid worden op de radio. Fuck them, de radio is wel de laatste voor wie wij muziek maken. Het schrijven van nummers doen we vanuit een ronduit egoïstisch standpunt: het moet óns goed in de oren klinken."

"Dat we met ons zesde studioalbum, oncommercieel als het is, zoveel succes hebben is enorm bemoedigend. Het is fantastisch om te merken dat er toch nog zoveel mensen zijn die dit soort muziek kunnen waarderen. Voor de platenbazen zal het een verrassing zijn dat een band ook succes kan hebben met een album dat afwijkt van de geijkte popformules en niet bestaat uit gefabriceerde couplet-refrein-couplet-refrein-nummers van drieënhalve minuut.”


Wat hebben jullie na dit album voor ons in petto? Oftewel: what’s next?

“Ik heb echt nog geen idee. Alle opties liggen open wat dat betreft. We bevinden ons momenteel in een positie dat we alles kunnen doen zonder dat de fans achterover zullen vallen van verbazing. Dat is voor een artiest natuurlijk een enorm bevoorrechte positie. De deur staat dus wijd open.”

Waar het voor Machine Head, in Nederland althans, allemaal mee begon was hun legendarische optreden op Dynamo Open Air 1995. Hoe kijk je terug op die show?

(na een korte stilte) “Dat was in één woord overweldigend. Ik herinner me dat ik, voorafgaand aan het optreden, ongelooflijk nerveus was. Geen plankenkoorts, maar meer de angst dat de P.A. opeens zou uitvallen, of dat ik een snaar zou breken, dat soort dingen. Wat trouwens wel grappig was:”, vertelt een in de lach schietende Flynn. “Voordat we op moesten, moest ik van de zenuwen de hele tijd poepen. En die dixi-toiletten stonden een gigantisch eind bij het podium vandaan.”

“Dus moest ik de hele tijd een heel eind rennen naar die toiletten, waar ik dan telkens een keutel ten grootte van een kiezelsteen uitpoepte, haha. Wat het optreden zelf betreft, hadden we echt geen flauw idee wat ons te wachten stond. We hadden namelijk nog nooit op zo’n groot festival gespeeld. Maar vanaf het eerste nummer ging het publiek helemaal los. Ik zie het nog voor me: zestigduizend mensen die staan te springen en ‘Machine Head’ scanderen. Werkelijk waar onvergetelijk.”

Gerco Zwiers

Website Machine Head

Recensie 'The Blackening'


Recensie 'Through The Ashes Of Empires'


Muziek van beide albums op: Myspace.com/machinehead

Live verslag: The Black Crusade Tour, Heineken Music Hall Amsterdam 30/11/07