Interviews A - Z
(hed) p.e.
37 Stabwoundz
7th Nemesis
A Perfect Murder
Aborted
Aeon
After Forever
Aisling
Akercocke (1)
Akercocke (2)
Amaran
Amon Amarth
Amplifier
Ancient Rites
Anima
Annihilator (1)
Annihilator (2)
Arch Enemy
Atreyu (1)
Atreyu (2)
Backfire!
Biohazard
Black Majesty
Blind Myself
Blind Sight
Blood Red Throne
Borknagar
Born From Pain (1)
Born From Pain (2)
Breamgod
Burning Skies
By Night
Carnal Lust
Cataract
Cavalera Conspiracy
Closterkeller
Coldworker
Conspiracy A.D.
Crimson Falls
Cryptopsy
Cypher
Dark Fortress (1)
Dark Fortress (2)
Dawn Of Azazel
Dawn Of Demise
Death Angel
Death Before Dishonor
Decapitated (1)
Decapitated (2)
Deicide
Delphian
Desensitised
Destiny
Destruction
Detonation (1)
Detonation (2)
Devious
Dissenter
Divine Heresy
Do Or Die
Dying Fetus
Dååth
Eminence (1)
Eminence (2)
Eminence (3)
Enslaved
Entrails Eradicated
Evemaster
Exmortem
Fear My Thoughts
First Blood
Forcefeed
Glass Casket
Godhate
Gorgoroth (1)
Gorgoroth (2)
Gory Blister
Grave
Grenouer
Hail Of Bullets
Hatesphere
Hearse
Heaven Shall Burn (1)
Heaven Shall Burn (2)
Heaven Shall Burn (3)
Heaven Shall Burn (4)
Hellyeah
Herod
Horned God
I Scream Records
Iced Earth
Ignite
Imperia
Incantation
Infinited Hate
Insidious Disease
Internal Suffering
Job For A Cowboy
Kiju
Knuckledust
Koldborn
Krisiun (1)
Krisiun (2)
Leaves' Eyes
Leng Tch'e
Liar
Life Of Agony
Lunaris
Machine Head
Madball
Marionette
Moonspell
Morifade
Mors Principium Est
My City Burning
Naglfar
Napalm Death (1)
Napalm Death (2)
Neaera
Nile
Occult
Opeth
Opposition Party
Out To Win
Perzonal War
Pig Destroyer
Pro-Pain
Psyopus
Raging Speedhorn
Raunchy
Rebel Meets Rebel
Relevant Few
Sammath
Sathanas
Scarve (1)
Scarve (2)
Seita
Septic Flesh
Sepultura
Severe Torture (1)
Severe Torture (2)
Severe Torture (3)
Shadowlord
Sick Of It All
Sinai Beach
Since The Flood
Single Bullet Theory
Sinister
Six Reasons To Kill
Sk;rl
Skarhead
Skinless (1)
Skinless (2)
Soldiers
Spirit Disease
Spiritual Beggars
Spiritual Beggars & Grand Magus
Spoiler NYC
Strapping Young Lad
Sun Caged
Superjoint Ritual
Sworn Enemy
Sybreed
Taste Of Insanity (1)
Taste Of Insanity (2)
Teamkiller
Textures (1)
Textures (2)
Textures (3)
The Amenta
The Arcane Order
The Blacklist
The End
The Legion
The Lucifer Principle
The Monolith Deathcult (1)
The Monolith Deathcult (2)
The Red Chord (1)
The Red Chord (2)
The Setup (1)
The Setup (2)
The Spyderz
The Wounded
Throneaeon
Throwdown
Thyrfing
To Kill
Transmission0
Trivium
Type O Negative (1)
Type O Negative (2)
Type O Negative (3)
Unleashed (1)
Unleashed (2)
Vader
Vomitory (1)
Vomitory (2)
Whitechapel
Withered
Wolverine
Interviews: Dying Fetus
Gepost door Gerco Zwiers op maandag 5 maart 2007, 09:33
Begin deze eeuw weet de militante US death metalformatie Dying Fetus zich met het oppermachtige ‘Destroy The Opposition’ definitief aan de underground te ontworstelen - voor death metalbegrippen, welteverstaan – en geldt sindsdien als een van de vaandeldragers van de moderne death metal. Toch miste opvolger ‘Stop At Nothing’ uit 2003 het heilige vuur dat ‘Destroy…’ tot zo’n bijzondere plaat maakte. Met het gloednieuwe ‘War Of Attrition’ neemt Dying Fetus echter op indrukwekkende wijze revanche.



Gitarist en zanger John Callagher, de enige die is overgebleven van de oorspronkelijke bandbezetting uit 1991, komt net thuis van zijn werk als ik hem aan de telefoon krijg, maar licht niettemin graag een en ander toe.

“Voor ‘War Of Attrition’ had ik een combinatie van het geluid van ‘Killing On Adrenaline’ en ‘Destroy The Opposition’ voor ogen. Ook moest de nieuwe plaat een tikje agressiever en bruter worden dan onze vorige plaat. Daarnaast wilden we een hele cleane, heldere sound en waren we enorm gefocust op precisie en perfectie. Elke noot moest perfect en duidelijk te onderscheiden zijn. Dit geldt niet alleen voor het drumwerk, maar ook voor de gitaren en de bas. We hebben alle opnames uitvoerig geanalyseerd, om eventuele oneffenheden te kunnen bespeuren. De opnames zelf hebben echter bij elkaar slechts drie dagen in beslag genomen.”

Jullie laatste album ‘Stop At Nothing’ verscheen in 2003. Waarom heeft een opvolger vier jaar op zich laten wachten?

“Met name het vinden van een geschikte drummer heeft veel tijd in beslag genomen. We hebben er een heleboel op auditie gehad, maar ze waren óf niet goed genoeg óf niet bereid om echt verbintenissen aan te gaan met de band. Tot we uiteindelijk Duane (Timlin, red.) vonden. Hij heeft snel zijn plek gevonden binnen de band, maar er was toen intussen al wel veel tijd verstreken. Het schrijven en gezamenlijk uitwerken van nieuwe nummers heeft ook behoorlijk wat tijd in beslag genomen.”

“Alle bandleden hebben fulltime jobs, zodat we eigenlijk alleen in de weekenden tijd hebben om bij elkaar te komen. Daar komt nog bij dat we na ‘Stop At Nothing’ zowel in de VS als in Europa enorm veel getourd hebben. Toch bij deze mijn verontschuldigingen richting alle fans en tevens de garantie dat een volgend album niet wéér vier jaar op zich zal laten wachten. Maar volgens mij hebben we een sterke nieuwe plaat uit, dus hopelijk vergeven ze ons de lange afwezigheid.”


Zoals zo langzamerhand gebruikelijk is, werd ook dit Dying Fetus-album voorafgegaan door de nodige bezettingswisselingen. De in 2005 vertrokken drummer Eric Sayenga werd vervangen door eerdergenoemde Duane en bassist Sean Beasley neemt sinds het vertrek van zanger Vince Matthews ook een deel van de vocalen voor zijn rekening.

“Vince is om logistieke redenen vertrokken. Hij woonde namelijk een heel eind bij de rest van de band vandaan, wat het vrij lastig maakte om als band te functioneren. Omdat verhuizen voor hem geen optie was, heeft hij besloten op te stappen. Eric verliet de band omdat hij geen trek meer had in het vele touren. Opmerkelijk genoeg is hij inmiddels vrachtwagenchauffeur. Evengoed wens ik ze allebei het allerbeste.”

Het aantal ex-leden mag dan met elke full-length toenemen, de uit duizenden herkenbare sound van Dying Fetus is altijd kaarsrecht overeind gebleven. Bij oerlid en bandleider Callagher is dit dan ook in goede handen. De nieuwe plaat komt voor vijfenzeventig procent uit zijn pen.

“Deze band is in de loop der jaren echt een deel van me geworden. Sinds het ontstaan van de band in 1993 sta ik er in feite mee op en ga ik ermee naar bed. Ik zit voortdurend met riffs en nieuwe ideeën in mijn hoofd. In Dying Fetus komen de stijlen van de bands waarmee ik ben opgegroeid samen. Dat loopt uiteen van 25 Ta Life, Broke Hope en Terrorizer tot Suffocation en Baphomet. All that crap. Al bedoel ik ‘crap’ natuurlijk niet geringschattend, hè. Dying Fetus is echter niet een of ander soloproject, maar een hechte band. We functioneren op dit moment echt als collectief. Zo hebben Mike (Kimball, gitaar, red.) en Sean allebei zelf een nummer aangedragen. Mike schreef ‘Ancient Rivalry’ en ‘Parasites Of Catastrophe’ komt van Sean. Beide nummers vind ik super.”

Klopt het als ik zeg dat zowel de albumtitel ‘War Of Attrition’ (vrij vertaald: slijtageslag) als het artwork verwijzen naar de oorlog in Irak?

“Ik kan me voorstellen dat mensen dat erin zien. Het heeft er ook wel mee te maken, maar je moet het wat breder zien. Die slijtageslag slaat niet alleen op de oorlog in Irak, maar op de aaneenschakeling van gewapende conflicten waar de Verenigde Staten door de jaren heen betrokken bij zijn geweest, in alle uithoeken van de wereld. De Irak-oorlog is slechts een van de vele voorbeelden."


"Wij hanteren inderdaad geen typische death metalteksten. Ze bevatten plenty agressie en geweld, maar nooit echt over-the-top. Al zijn extreme teksten natuurlijk wel inherent aan het soort muziek dat wij maken. You gotta at least have sóme pain and suffering going on there.”

Tot slot graag nog je reactie op het volgende. Ik las ergens dat jullie er door bepaalde hardliners binnen de death metalbeweging van worden beschuldigd gebruik te maken van hiphop-invloeden. In interviews zou jij je namelijk hebben laten ontvallen hiphop best oké te vinden.

“Haha. Tja, ik hou van allerlei soorten muziek en daar hoort ook hiphop bij. Er is een tijd geweest dat ik veel naar dingen als Ice Cube en N.W.A. luisterde en die muziek heeft in zekere zin ook zijn weerslag gehad op Dying Fetus. Het is een van de vele dingen die de band medegemaakt hebben tot wat het nu is. Ik ben erg open-minded wat dat aangaat en haal als muzikant inspiratie uit de meest uiteenlopende soorten muziek.”

“Dat mensen daar kritiek op leveren, het zij zo. Man, ik kan me nog herinneren hoe iedereen op z’n achterste poten stond toen Anthrax ging samenwerken met Public Enemy. Dat een metalband zich inliet met rapmuziek was in de ogen van veel mensen een doodzonde. Maar weet je, eigenlijk begrijp ik ‘t ook wel. Vroeger was ik namelijk precies zo. Toen ik een jaar of achttien was, wilde ik ook alleen maar brute, snelle muziek horen en verder niks.”

Wijsheid komt dus met de jaren?

“Laten we het hopen.”

Gerco Zwiers

Website Dying Fetus

Recensie 'War Of Attrition'