Interviews A - Z
(hed) p.e.
37 Stabwoundz
7th Nemesis
A Perfect Murder
Aborted
Aeon
After Forever
Aisling
Akercocke (1)
Akercocke (2)
Amaran
Amon Amarth
Amplifier
Ancient Rites
Anima
Annihilator (1)
Annihilator (2)
Arch Enemy
Atreyu (1)
Atreyu (2)
Backfire!
Biohazard
Black Majesty
Blind Myself
Blind Sight
Blood Red Throne
Borknagar
Born From Pain (1)
Born From Pain (2)
Breamgod
Burning Skies
By Night
Carnal Lust
Cataract
Cavalera Conspiracy
Closterkeller
Coldworker
Conspiracy A.D.
Crimson Falls
Cryptopsy
Cypher
Dark Fortress (1)
Dark Fortress (2)
Dawn Of Azazel
Dawn Of Demise
Death Angel
Death Before Dishonor
Decapitated (1)
Decapitated (2)
Deicide
Delphian
Desensitised
Destiny
Destruction
Detonation (1)
Detonation (2)
Devious
Dissenter
Divine Heresy
Do Or Die
Dying Fetus
Dååth
Eminence (1)
Eminence (2)
Eminence (3)
Enslaved
Entrails Eradicated
Evemaster
Exmortem
Fear My Thoughts
First Blood
Forcefeed
Glass Casket
Godhate
Gorgoroth (1)
Gorgoroth (2)
Gory Blister
Grave
Grenouer
Hail Of Bullets
Hatesphere
Hearse
Heaven Shall Burn (1)
Heaven Shall Burn (2)
Heaven Shall Burn (3)
Heaven Shall Burn (4)
Hellyeah
Herod
Horned God
I Scream Records
Iced Earth
Ignite
Imperia
Incantation
Infinited Hate
Insidious Disease
Internal Suffering
Job For A Cowboy
Kiju
Knuckledust
Koldborn
Krisiun (1)
Krisiun (2)
Leaves' Eyes
Leng Tch'e
Liar
Life Of Agony
Lunaris
Machine Head
Madball
Marionette
Moonspell
Morifade
Mors Principium Est
My City Burning
Naglfar
Napalm Death (1)
Napalm Death (2)
Neaera
Nile
Occult
Opeth
Opposition Party
Out To Win
Perzonal War
Pig Destroyer
Pro-Pain
Psyopus
Raging Speedhorn
Raunchy
Rebel Meets Rebel
Relevant Few
Sammath
Sathanas
Scarve (1)
Scarve (2)
Seita
Septic Flesh
Sepultura
Severe Torture (1)
Severe Torture (2)
Severe Torture (3)
Shadowlord
Sick Of It All
Sinai Beach
Since The Flood
Single Bullet Theory
Sinister
Six Reasons To Kill
Sk;rl
Skarhead
Skinless (1)
Skinless (2)
Soldiers
Spirit Disease
Spiritual Beggars
Spiritual Beggars & Grand Magus
Spoiler NYC
Strapping Young Lad
Sun Caged
Superjoint Ritual
Sworn Enemy
Sybreed
Taste Of Insanity (1)
Taste Of Insanity (2)
Teamkiller
Textures (1)
Textures (2)
Textures (3)
The Amenta
The Arcane Order
The Blacklist
The End
The Legion
The Lucifer Principle
The Monolith Deathcult (1)
The Monolith Deathcult (2)
The Red Chord (1)
The Red Chord (2)
The Setup (1)
The Setup (2)
The Spyderz
The Wounded
Throneaeon
Throwdown
Thyrfing
To Kill
Transmission0
Trivium
Type O Negative (1)
Type O Negative (2)
Type O Negative (3)
Unleashed (1)
Unleashed (2)
Vader
Vomitory (1)
Vomitory (2)
Whitechapel
Withered
Wolverine
Gepost door Gerco Zwiers op vrijdag 24 maart 2006, 07:25
“Veel kids smachten tegenwoordig naar clean gezongen refreintjes over liefdesverdriet en dergelijke crap. Melodie is gaan domineren, terwijl rauwe metalriffs niet meer terzake doen.” Nee, Liar-gitarist Matth is er bepaald niet rouwig om dat de term metalcore hoe langer hoe minder van toepassing is op hun muziek. Geen overdaad aan breakdowns voor Liar. Met ‘Murder Manifesto’ zijn de plantaardige West-Vlamingen, die medio jaren negentig als een van de eerste Europese bands al bruggen bouwde tussen metal en hardcore, opnieuw verder opgeschoven richting metal.



Voordat de snarenplukker nader ingaat op de totstandkoming van hun nieuwste langspeler en herinneringen ophaalt aan hun touravontuur met het stelletje ongeregeld van The Black Dahlia Murder, allereerst de vraag wie eigenlijk de leugenaar is waar de bandnaam aan refereert.

“Dat zijn we in wezen zelf. Ter verduidelijking leen ik even een slogan van een andere band: ‘humanity is the devil’. We zijn het zogezegde superieure ras over alles wat leeft op deze planeet, we bedriegen, liegen en manipuleren om onze doelen te bereiken. Maar ook politici en religieuze leiders die bevolkingen een verhaal op de mouw spelden en met zaken als ‘schuld’ en ‘boete’ angst verspreiden om de kudde tam te houden.”

Oké, helder. Van eind januari tot halverwege februari van dit jaar is Liar op pad geweest door Europa met The Black Dahlia Murder.

“Dat was voor Liar een hele positieve ervaring. We wisten eigenlijk niet goed wat we moesten verwachten, omdat de band waarmee we de hort op gingen, The Black Dahlia Murder, toch van een ander slag is dan we gewend waren. Zij trekken een totaal ander publiek dan Liar de afgelopen jaren heeft gedaan. Het was dan ook elke avond vechten voor aandacht, wat natuurlijk een extra motivatie was om keihard ons best te doen.”

“Daar kwam nog bij dat Bert, toen nog onze drummer, een kleine week voor de tour kwam aanzetten met het verhaal dat hij het om bepaalde redenen niet kon maken om aan de tour deel nemen. Dus konden we op het laatste moment nog op zoek naar een drummer, die we wonder boven wonder vonden in Serch (Carriere, red.), drummer van Clouded en Minus 45 Degrees, en invaller bij onze labelgenoten van The Setup.”

“Hij speelde het klaar om in een viertal repetities een hele set in te studeren. Bert (Guillemont, red.) speelt bijgevolg niet meer in Liar. Hij heeft ons duidelijke signalen gegeven dat hij het band- en tourleven niet meer kan of wil combineren met zijn privé-situatie. We wensen hem dan ook het beste met zijn toekomstige kroost.”

Het publiek van The Black Dahlia Murder moet met name in de metalhoek gezocht worden. Waarschijnlijk kan hun achterban ook prima uit de voeten met repertoire van Liar. Veel nieuwe zieltjes gewonnen?

“Het is inderdaad een full-on metalpubliek. En die zijn naar onze bescheiden indruk zéker klaar voor een band als Liar, die per slot van rekening trash en black metal nooit geschuwd heeft. Ik denk dat we met ‘Murder Manifesto’ een plaat hebben afgeleverd die meer dan ooit in de metalhoek zit. We zijn op tour vertrokken met inderdaad de bedoeling om nieuwe zieltjes te winnen. En ik denk eerlijk gezegd dat we daar voor een deel in geslaagd zijn.”

“Deze tour gaf ons de kans om te tonen wat we kunnen in de beste clubs, onder de beste omstandigheden en met een hele goeie opkomst elke avond. The Black Dahlia Murder is ook een hele fijne band om mee op te trekken. Zowel muzikaal als persoonlijk klikte het tussen de twee bands en dat is altijd mooi meegenomen op een tour. Er heerste een gezonde competitie en dat toont zich ook op het podium. Wij waren genoodzaakt om elke avond het onderste uit de kan te halen om op te kunnen boksen tegen een goed geoliede tourmachine als The Black Dahlia Murder.”

Liar heeft zijn SXE-overtuiging nooit onder stoelen of banken gestoken. Heeft dat nooit problemen opgeleverd tijdens tours met bands die deze principes niet aanhangen?

“Niet echt eigenlijk. We zijn niet het soort band dat per definitie weigert ‘out te hangen’ met mensen die onze principes niet aanhankelijk zijn. Dat zou het voor ons onmogelijk maken om ooit op tour te gaan met een andere band, haha. We zijn heus niet zo intolerant als veel mensen denken. Eigenlijk blijf ik het grappig vinden dat er nog steeds indianenverhalen de ronde doen over Liar die de meest extreme SXE-band ter wereld is.”

“De mannen van TBDM hadden dat ook gehoord en dachten dus écht dat we ze gelijk op hun bek zouden slaan als ze een joint op zouden steken. Niets van dat alles. We zijn daarin volwassen mensen en beseffen heus wel dat wij in de minderheid zijn. Wat deze tour betreft, de leden van TBDM zijn professionele stoners en toch kwamen we perfect overeen. Geen problemen daar dus, haha.”


Over naar ‘Murder Manifesto’. Hoe kijk je terug op de opnames met het als producer bijklussende Barcode- en Hatesphere-lid Jacob Bredahl? Een voor herhaling vatbare ervaring?

“Zeker. Die twee weken in augustus waren voor ons persoonlijk én als band een onvergetelijke ervaring. We hadden het deels als vakantie opgevat, wat ervoor zorgde dat de sfeer er constant goed in zat. Desalniettemin is er keihard gewerkt. De studio van Jacob ligt echt ‘in the middle of nowhere’, waardoor we eigenlijk verplicht continu met de plaat bezig waren. Ook hebben we daar voor ons doen lang over gedaan. Een plaat als ‘Invictus’ is in drie dagen opgenomen, terwijl we aan ‘Murder Manifesto’ elf volle dagen hebben gewerkt. We zijn heel erg streng voor onszelf geweest en waren er enorm op gebrand elk idee dat we op de plaat wilden er ook effectief op te krijgen.”

Waarin verschilde het opnameproces van eerdere studiobezoeken?

“Voornamelijk die tijdspanne. Er was relatief meer tijd om te werken. Maar het was vooral een nieuwe ervaring om te eten, drinken en slapen in dezelfde ruimte als waar je je gitaarpartijen inspeelt en alles aaneenmixt. Er was niet de mogelijkheid om afstand te nemen van de plaat. Daardoor waren we allemaal heel nauw betrokken bij de opnames en het tot stand komen van ‘Murder Manifesto’.”

“Meer dan ooit voelt dit album als iets dat we echt als collectief hebben gemaakt. In vorige studiosituaties gingen we elke avond naar huis en waren we eigenlijk enkel aanwezig wanneer er iets moest worden ingespeeld. Nu was dat totaal anders. Hans (Verbeke, zanger) was er bijvoorbeeld constant bij wanneer Ward en ik gitaarpartijen inspeelden. Het is een manier van werken die ons heel erg goed is bevallen en zeker voor herhaling vatbaar is.”

In hoeverre heeft mijnheer Bredahl zijn stempel op de plaat gedrukt?

“Mijnheer Bredahl is vooral een supercoole gast om mee samen te werken. Hij was aangenaam verrast toen hij onze muziek hoorde. Hij was aanvankelijk namelijk nogal bang opgescheept te zitten met een metalcoreband die mosh en beatdown-parts verkoos boven snelle trash riffs. Toen dat misverstand uit de wereld was, was de ‘metalspirit’ voor de volle honderd procent aanwezig. De sfeer zat er goed in, van begin tot eind.”

“Jacob is héél erg streng wat opnemen betreft. Hij is van het principe dat als je iets niet strak kan inspelen, je het beter niet kan inspelen. Geen gepruts met Pro Tools dus. Dat maakt ons als band alleen maar trotser op het eindresultaat.

Voorheen werd, bijvoorbeeld in recensies of concertverslagen, nogal eens de vraag gesteld of Liar eigenlijk niet gewoon een metalband is. Die vraag zal vandaag de dag, nu het stikt van de enorm metal klinkende metalcorebands, niet veel meer gesteld worden, lijkt me. Of heb ik het mis?

“Ergens blijken we met Liar meestal toch nog dat tikje extra metal toe te voegen aan onze sound. Veel van die zogezegde metalcorebands grijpen vaak terug naar ‘average moshparts’ en dat doen wij niet. Er zit nog weinig mosh in onze muziek. En daarin verschillen we dus behoorlijk van veel van die andere bands. Ieder z’n ding natuurlijk, maar ons zegt het niet veel. Wij voegen daarom dat extra vleugje metal toe. Dat is voor sommigen misschien reden om ons definitief af te schrijven als metalcoreband. Maar eerlijk gezegd lig ik, noch iemand anders in Liar, daar echt wakker van.”


Lang voordat gitaargerichte metalcore tot ‘the next big thing’ werd uitgeroepen, waren jullie al drukdoende bruggen te slaan tussen metal en hardcore. Was Liar een pionier, volgens jou?

“Ik denk het wel, ja. Joost (alias Josh Fury, voormalig gitarist, red.) had destijds qua songwriting én gitaarspel een geheel eigen stijl ontwikkeld. Ik denk dat de eerste drie Liar-releases enorm baanbrekend waren. Het waren platen die het hokjesdenken ontstegen. Tegenwoordig wordt er her en der geclaimd dat bands als Killswitch Engage die sound uitgevonden hebben. Nou, daar durf ik wel een gezonde dosis twijfel tegenover te zetten.”

“‘Blackened Persistance’ (1995) van Congress, ‘Invictus’ (1997) van Liar, beide platen die een metalsound en -gevoel ademen. Terwijl al die huidige metalcorebands toen nog oldschool hardcore speelden, bij wijze van spreken. Helaas zie je vaak dat het origineel uiteindelijk door zijn klonen wordt ingehaald, ook in het geval van Liar. Maar once again, ik lig er niet wakker van.”

Maar had eigenlijk Liar niet met de eer moeten kunnen strijken?

“Ja en nee. Uiteindelijk zijn de bands die doorgebroken zijn, hardwerkende bands. En het bandcircuit is nou eenmaal voor de bands die hard willen werken. En ook hard kúnnen werken. Liar is nooit in de mogelijkheid geweest om constant te touren. Terwijl een band als Caliban de klok rond tourt en zich bijgevolg veel meer in de kijker speelt. Een niet te vergeten ander aspect is dat veel van de kids tegenwoordig smachten naar clean gezongen refreintjes over liefdesverdriet en dergelijke crap. Melodie is gaan domineren, terwijl rauwe metalriffs niet meer terzake doen. En daar knelt de schoen bij Liar. We zijn misschien niet toegankelijk genoeg meer. Of de kids zijn veel te soft tegenwoordig. Metalcore en MTV, ik blijf het een dwaze combinatie vinden.”

Gerco Zwiers

Website Liar

Recensie 'Murder Manifesto'


MP3 'Murder Manifesto'

MP3 'Final March'